Następny urywek pamięci to nagłe wybudzenie się ze snu i postać mężczyzny, która wyrasta nade mną. Czuję się jak głęboko zakorzenione drzewo, krzyczące bezgłośnie, trwając w zamrożeniu, choć wydawałoby się, że będę walczyć i krzyczeć całą sobą, że wstąpi we mnie siła nie do pokonania i zakrwawiona, lecz wolna, pobiegnę na policję. Jednak nastaje cisza. Połączenie z rzeczywistością zanika niczym sygnał wśród pustynnych wydm. Na ścianie wisi lustro. Dostrzegam w nim twarz, lecz nie rozpoznaję w niej siebie.

Tej nocy zostałam zgwałcona. Tej nocy próbowałam tylko przeżyć. Nie pamiętam dotyku jego dłoni. Porzuciłam swoje ciało i długo po nie nie wracałam. Zabrałam swoje rzeczy i wydostałam się z mieszkania, lecz Aleksandra, którą byłam, została w dalekim łóżku z widokiem na ocean.

Człowiek, który sięgnął po mnie w bezbronnym śnie, zafundował mi najsamotniejszą podróż życia – na pustynię, w którą wrosłam, aby przeżyć. Stałam się pustką i ciszą z horyzontem, który nie wskazywał drogi, lecz ją gubił. Wspomnienia przyszły później, a wraz z nimi pytania – gdzie kończę się ja, a zaczyna trauma? Czy istnieje rdzeń, który jest mną sprzed przemocy? Kim bym była gdyby nie gwałt? 

Wraz z powrotem wspomnień rozpoczął się bolesny proces rozpadu oraz żałoby po tym, kim byłam i kim już nigdy nie będę. Poczułam każdy niechciany dotyk. I znów zapragnęłam zrzucić swoje ciało. Przeciąć, schować, zagłodzić. Ciało, które miało nieść mnie przez życie, wznosić na szczyty gór, a stało się obiektem niechcianego pożądania, miejscem zbrodni. 

Spędziłam trzy miesiące na dziennym oddziale psychiatrycznym, każdego dnia odbywając kilkugodzinną terapię. To był czas ataków paniki, patrzenia w otchłań, bezdechu i koszmarów sennych, w których wracało to, co wyparłam. Tym razem postanowiłam przyjąć te doświadczenia, poczuć je, wejść w ciemność i iść. Płakałam tak długo, aż poczułam ulgę, a potem przyszły słowa. 

Przerwanie milczenia i przyznanie sobie prawa do mojej historii, dało mi siłę i przyspieszyło proces zdrowienia. Po doświadczeniu gwałtu myślałam, że moje życie się skończyło. Dziś wierzę, że nabrało innego znaczenia. Moje doświadczenia to nie tylko blizny. To również narzędzia. Nie cofnę tego, co się wydarzyło, lecz ode mnie zależy, gdzie to doświadczenie mnie zaprowadzi. Wierzę, że dobro może zakiełkować nawet w najgorszej glebie, dlatego postanowiłam stworzyć projekt Droga Kobiet, którego celem jest przeciwdziałanie przemocy seksualnej w środowisku podróżniczym (i nie tylko) oraz rozpoczęcie otwartej dyskusji na ten temat. Przemoc lubi ciszę, dlatego musimy mówić głośno. 

Postanowiłam spisać tę historię, gdyż wierzę, że głos ocalałych musi wybrzmieć. Nie zgadzam się na niechciane zaczepki słowne, nieproszony dotyk w transporcie miejskim, uzależnianie otrzymania zleceń od tego, czy pozwolę przełamać granicę intymną. Nie zgadzam się na płacenie za realizację swoich marzeń ceny znacznie wyższej niż moi koledzy ani na ignorowanie sprzeciwu, na sięganie łapczywie po nasze ciała. Jeżeli stawia mnie to w opozycji do świata, to niech tak będzie.

Złu zawsze należy się sprzeciwiać bez względu na to, jaką przyjmuje formę i jak bardzo jest normalizowane. I choć mechanizm przemocy jest wielowarstwowy, a zmiana może nadejść w wyniku ewolucji, a nie rewolucji, to naszym obowiązkiem jest rozpocząć ją teraz.